Hoe om te gaan met het breedgedragen sentiment tegen de islam in Europa? Hoe moet dat worden geanalyseerd? Gaat dat sentiment zich uiteindelijk ook tegen joden in Europa keren? Of is een van de factoren voor het anti-islam gevoel bij zo’n groot deel van de Europese bevolking juist dat te veel moslims er antisemitische ideeën op na houden? Is de angst voor de islam een nieuwe vorm van xenofobie, angst voor de vreemdeling? Of wil men nieuwe verworvenheden – de gelijkwaardigheid en emancipatie van de vrouw, en de positieve instelling tegenover homo’s – veilig stellen? Moeten joden moslims helpen om te integreren? Of verloopt hun integratie en emancipatie langs geheel andere weg? Is de minderheidspositie van moslims überhaupt vergelijkbaar met die altijd voor joden gold? Het zijn enkele van de vragen die aan de orde kwamen tijdens een congres van joodse leiders in Parijs. Met argusogen werd daar de gemeenteraadsverkiezingen in Nederland gevolgd. Hoeveel heeft Wilders gewonnen, was de rondzoemende vraag.
In Frankrijk wordt gediscussieerd over de vraag of de boerka moet worden verboden. 75 procent van de Europeanen is tegen de boerka. Een boerka gaat, vindt men, in tegen de autonome wilsbeschikking van de vrouw. In het openbaar zeggen moslima’s dat ze vrij zijn voor de boerka te kiezen. In geheime besprekingen met boerka-dragende vrouwen in Frankrijk, hebben zij laten weten dat ze worden gedwongen hem te dragen. In Engeland ziet men de emancipatie van moslima’s als iets waarin de maatschappij als geheel geen rol moet spelen. In Frankrijk is men er nog niet uit. De boerka gaat te zeer in tegen de idee van egalité. En in Nederland? We zullen zien in in de komende maanden voor wie de moderne waarden gelden en voor wie niet. En wie daarvoor opkomt en wie niet.

Tamarah Benima is rabbijn te Amsterdam
Tamarah Benima is publiciste te Amsterdam.