“Onze geglobaliseerde wereld stelt ons voor belangrijke maatschappelijke uitdagingen. Maar op die uitdagingen bestaan antwoorden. Die liggen niet in het aanwakkeren van angst, haat of argwaan, maar zijn erop gericht mensen en gemeenschappen dichter bij elkaar te brengen.” 

Herman van Rompuy, eerste permanente Voorzitter van de Europese Raad 

Herman van Rompuy is geen grootspreker, Hij is geen media-artiest en zeker geen populist. Eerder is hij een wat saaie, aristocratische dichter-filosoof die schijnbaar per ongeluk één der machtigste posities in Europa verwierf. Die saaiheid heeft hem al onderwerp gemaakt van veel spot, zelfs door Leden van het Europarlement. Echter, als een rasechte federalist weet van Rompuy dat het bij samenwerking gaat om uitschakeling van het ego. Willen Vlaanderen en Wallonië daadwerkelijk bij elkaar in één land blijven dan zullen beiden in moeten schikken. Willen de landen van de EU invloed houden op de internationale politiek dan zullen zij bij elkaar moeten blijven en de onderlinge verschillen moeten bijleggen. Angst is een slechte raadgever. Altijd al geweest en misschien nu nog wel meer. Angst verlamd waar razendsnelle acties beter gepast zijn. Angst voor milieuvernietiging verlamt net zo zeer als angst voor het verlies van een baan. Het is eigenlijk een zegen dat een beschouwend mens als van Rompuy zo’n machtige positie in handen heeft gekregen. Het is te hopen dat angst als maatschappelijke aanjager haar aantrekkingskracht snel gaat verliezen.  
 

“Zorgde 1989 ervoor dat de vrijemarkteconomie en het kapitalisme niet meer ter discussie werden gesteld, dan laat het zich aanzien dat 2008 ons verplicht te erkennen dat ook het ongebreidelde of wilde kapitalisme zijn grenzen kent.” 

Guy Verhofstadt, voormalig Belgisch Premier 

Wat een verademing om een liberaal te horen die nu eens niet de zegeningen van de vrije markt bezingt of niet kan wachten om iets te privatiseren. Verhofstadt is misschien wel bekender om zijn brillen dan om zijn denkbeelden in Nederland. Dat is jammer. Net als de Nederlandse liberaal Bolkestein schuwt hij het schrijven van boeken niet en is hij niet uit op het comfortabele bestaan van minister. Liever is hij intellectueel en volksvertegenwoordiger in één. Sinds hij zitting heeft in de liberale fractie van het Europarlement lijkt de slagkracht en invloed van de fractie op Europese niveau enorm toegenomen te zijn. De soepelheid waarmee Verhofstadt zijn eigen visies en denkbeelden onder de loupe durft te nemen kunnen Nederlandse politici misschien goed gebruiken. Stug vasthouden aan het eigen gelijk, of het gelijk van de eigen kring past niet meer. Belgische politici zouden misschien eens een masterclass aan hun Nederlandse collega’s moeten geven over het principe van ‘geven en nemen’. Misschien was de deling van Nederland en België van 1830 dan toch een historische vergissing?