Over hetgoedeleven.com: Het goede leven wil een ontmoetingsplaats zijn voor christenen. Op onze site bieden wij nieuws en achtergronden over geloof en samenleving. U kunt reageren op verhalen of  zelf discussies starten.
 Lees Verder

Samenleving
Advertentie

Ontmoeten Forum
donderdag 17 april 11:11
Aan Anker: Probeer het dan wat minder wollig te maken. Zie ook "Doden bestaan niet". Ik zou daar best wel wat aan toe kunnen/willen voegen, maar de lust is me vergaan, toen ik zag hoe het - zoals altijd - ontaardde in allerlei nietszeggende (lees: filosofisch gewauwel) prietpraat. Leuk voor bij de open haard, met een goed glas wijn, maar met weinig "Aha-erlebnis" gehalte. En gezien het 'meelezer...
woensdag 16 april 21:39
antwoord aan Jurriën L. Dokter Dat is het laatste wat ik wil, het ingewikkeld maken. Ik gebruikte een nieuw woord: 'post'godsdienstig. Het ware inderdaad beter zulks te vermijden. Ik bedoelde niets anders dan de niet (meer) godsdienstige mens. De mens die niet meer wordt geboeid door godsdienstige zaken. Die zichzelf "te nuchter" acht. Ik zie het om me heen: desinteresse, cynisme, kritiek, afwijzi...
woensdag 16 april 19:53
Op de radio hadden ze het erover, de betekenis van het ei als symbool. Origineel heidens, in de Christelijke traditie symbool voor verrijzenis. Ook in andere , niet-christelijke culturen, zoals de Islam is het een symbool. Mijn gedachten verbinden dit gegeven met het idee dat een ei niet volgens de evolutietheorie tot stand gekomen kan zijn. Het is niet denkbaar dat een ei geleidelijk geva...
Hoe arme zieke mensen dagelijks worden belaagd door de overheid
Pieter Anko de Vries
zaterdag 02 februari 9:14
Nederlandse ouderen, gehandicapten en zieken worden dagelijks belaagd door (semi)overheidsinstellingen. Dat uit zich in brievenbussen vol onbegrijpelijke post. Ze worden er horendol van.
Hoe arme zieke mensen dagelijks worden belaagd door de overheid
Protest tegen marktwerking in de thuiszorg. Foto ANP

Ze raakte er helemaal gestrest van. Vooral omdat ze als oudere hoog opkijkt tegen overheidsinstellingen en diensten. Als die je een brief sturen dan moet het wel belangrijk zijn. De bejaarde, gehandicapte mevrouw De Vries, ex-kankerpatiënt uit Amsterdam (overleden in 2010) ontving in acht jaar meer dan tweeduizend brieven van overheids-en zorginstanties. Ze snapte meestal niets van al die voorschriften, formulieren, mededelingen, afrekeningen en vragen.

In de war

Haar buurman, Stephan Steinmetz, hielp haar met de afhandeling van de stroom papier over vervoer, thuiszorg, hulpmiddelen en subsidies en vroeg zich af waarom zoveel ouderen zoveel onbegrijpelijke post krijgen. Mevrouw De Vries is namelijk geen uitzondering. Overal in Nederland raken ouderen in de war door officiële brieven die onduidelijk zijn, overbodig, elkaar tegenspreken of schaamteloze reclame bevatten. Waarom moet dat zo, en kan dat niet anders?, zo vroeg hij zich af.

Hij besloot er een boek aan te wijden. Voor De brievenbus van mevrouw De Vries maakte de auteur een selectie uit de duizenden brieven aan zijn buurvrouw. Uit de papierberg doemt het beeld op van een verzorgingsstaat waar juristen en accountants het voor het zeggen hebben, waar protocollen, systemen en organisatiedoelen maatgevend zijn en gewone mensen er niet meer toe doen.

Alleen als ambtenaren of medewerkers besluiten tegen de regels of de voorschriften van hun superieuren in te gaan, dan blijkt dat ouderen adequaat en zonder veel rompslomp en gedoe kunnen worden geholpen.

Kafka

Uit de analyse van Steinmetz komt naar voren dat geen enkele (semi)overheidsinstelling of -dienst eropuit is mensen die van hen afhankelijk zijn het zo moeilijk mogelijk te maken. Toch loopt het helemaal fout. Wat op landelijk niveau goede, heldere afspraken lijken, blijken op het niveau van de gebruiker tot absurditeiten te leiden waar Kafka nog een puntje aan kan zuigen.

Steinmetz noemt de golven van privatisering, verzelfstandiging, marktwerking of hoe het ook wordt genoemd als de grote boosdoener. Slachtoffer zijn de mensen die afhankelijk zijn van instellingen die in stukjes zijn geknipt en ieder hun eigen abstracte sturingssysteem, financiële prikkels en controlemechanismen hebben.

Ze moeten zaken doen met meerdere indicatieorganen (apart voor thuiszorg en bijvoorbeeld extra taxikilometers), meerdere thuiszorgorganisaties (apart voor verpleging en huishoudelijke hulp), meerdere bronnen voor vergoeding (verzekering en bijzondere bijstand), meerdere vervoerders en meerdere partijen die eigen bijdrages heffen zonder ze op te tellen (alarmering, taxivervoer en thuiszorg).

Erger

Met alle leveranciers van zorg, financiers en indicatieorganen moeten contracten worden gesloten, bestellingen worden gedaan en er moeten betalingen worden verricht. En dit gaat allemaal gepaard met enorme stapels post.

Maar het wordt nog erger. Veel instellingen en organisaties sturen naast dit soort post met enig nut ook ladingen brieven waarin ze vertellen dat ze weer een nieuwe organisatie hebben, dat hun namen modieus zijn veranderd, dat er afdelingen bij elkaar zijn gevoegd, zonder dat dit ook maar het minste gevolg heeft voor de afhankelijke cliënt, die zich wél wanhopig afvraagt wat de verandering voor hem betekent.

Steinmetz was onder meer journalist en acht jaar voorzitter van het Amsterdamse stadsdeel Zeeburg. Nu werkt hij als adviseur veiligheid, zorg, welzijn en onderwijs voor de overheid.
Delen via:
Schrijf als eerste een reactie!
Login om te kunnen reageren
Uw emailadres
Uw wachtwoord