Pueblo Soberane, de onafhankelijkheidspartij van Curaçao. De toekomst van Curaçao zal worden geschreven in eigen geschiedenisboekjes, los van het Koninkrijk. Het is alleen onduidelijk wanneer. Foto: ANP

De winnaar, de onafhankelijkheidspartij Pueblo Soberano, heeft er in de aanloop naar de verkiezingen geen misverstand over laten ontstaan: het eiland moet zelfstandig worden, buiten het verband van het Koninkrijk. Van Nederlandse zijde zijn de geluiden ook duidelijk: als Curaçao onafhankelijk wil, moet dat vooral gebeuren; het initiatief ligt bij de bevolking.

Over en weer wordt gedacht in stereotype beelden. Nederland is erg ontevreden over het financiële en bestuurlijke beleid op het eiland en op Curaçao wordt naar Nederland gekeken als naar de oude kolonisator, die geen oog heeft voor de belangen van de bevolking op het eiland.

Eigenlijk is het niet zo van belang wie bij een onafhankelijke blik naar de situatie het meest gelijk krijgt. De feitelijkheid van de onafhankelijkheidsdrang is er, net als die van de ergernis over het beleid op het eiland.

Grote woorden

De uitslag van de verkiezingen maakt het klimaat tussen Nederland en Curaçao niet gunstiger. De winnaar heeft in de periode voorafgaande aan de verkiezingen grote woorden gebruikt richting Nederland en gaat die nu deels omzetten in beleid. Neem de voorrangspositie van ‘eigen mensen’ op Curaçao wat betreft werkgelegenheid. Eigen volk eerst, is het uitgangspunt.

Of het beleid om de ‘eigen’ mensen een baan te geven in de plaats van met name Nederlanders, werkt, is geen vraag: dat werkt niet. Kennis, ervaring en een goede mentaliteit zijn belangrijker voor succesvol ondernemen, bijvoorbeeld in de toeristenindustrie dan de plaats van geboorte.

De winnaar van de verkiezingen krijgt zijn populistische praat als boemerang terug. Het lijkt er niet op dat hij de huishoudboekjes voorlopig op orde krijgt en blijven schelden op kolonisator Nederland levert uiteindelijk ook geen geld op, maar wel onrust en ontevredenheid.

Doorknippen

Nederland op zijn beurt maakt zich op voor een harde confrontatie. Naar het zich laat aanzien staat een meerderheid van de Kamer voldoende onder stoom om harde eisen te stellen aan het financieel en bestuurlijk beleid op Curaçao. De zaken moeten op orde. Omdat dit niet gelukt, staat Curaçao onder toezicht van de Rijksministerraad.

De toekomst van Curaçao zal worden geschreven in eigen geschiedenisboekjes, los van het Koninkrijk. Daarover bestaat geen twijfel. Onduidelijk is vanaf wanneer die eigen geschiedenisboeken geschreven zullen worden. Het doorknippen van de banden zal niet binnen tien jaar lukken, zo lijkt het.

In de komende jaren moeten Den Haag en Curaçao het met elkaar zien uit te houden. De toekomst moet worden geplaveid langs de politieke weg. Stemmingmakerij, het niet nakomen van afspraken of het afdwingen van extra geld vanuit Nederland maken de kans op radicalisatie groter.

Nederland komt daarbij in de moeilijkste positie: Curaçao wordt een eiland met opgehitste, boze inwoners die maar om een ding blijven roepen: geld. En Nederland moet zich blijven gedragen als moederland dat zijn kind maar moeilijk kan verstoten.