Vicepremier Nick Clegg (rechts) heeft het moeilijk in de publieke opinie. Voor links is hij een overloper, voor rechts is hij een hindernis voor de echte conservatieve plannen. Foto: EPA

Clegg haalde op zijn beurt revanche met het torpederen van de wens van de Conservatieven om de kiesdistricten te veranderen. Een maatregel die bij de stemverdeling waarschijnlijk in het voordeel van Camerons partij is.

Coalitiekabinet

Sinds mei 2010 vormen Conservatieven en Liberaal Democraten in het Verenigd Koninkrijk een coalitiekabinet. Dat is voor het land een unieke situatie en was niet meer voorgekomen sinds de Tweede Wereldoorlog. Het is voor veel Britten wennen aan het idee dat regeringsbeleid het resultaat is van compromissen. En het is net zo goed wennen voor beide partijen zelf.

Voor Conservatieven is het lastig te accepteren dat ze wel in de regering zitten, maar af en toe iets niet kunnen vanwege een veel kleinere coalitiepartner. Net zoals het voor aanhangers van de Liberaal Democraten moeilijk te bevatten is dat ze als junior partner in het kabinet veel meer moeten slikken dan kunnen binnenhalen.

De afspraak die Cameron en Clegg in 2010 maakten is simpel. Clegg steunt de moeilijke en ingrijpende bezuinigingen en krijgt daar onder meer enkele staatshervormingen voor terug. Dat is een belangrijk punt voor de Liberaal Democraten die al jaren strijden voor een grondige herziening van het staatsstelsel.

Referendum

Het probleem voor de liberalen is dat er weinig van komt. Het kiesstelsel werd niet veranderd, maar onderwerp van een referendum. De Britten stemden het idee weg, tot genoeg van de Conservatieven. Ondertussen zien de liberalen hun achterban langzaam maar zeker weglopen.

Het hervormen van de staat is niet het enige waarin de twee coalitiepartijen mijlenver van elkaar af liggen. Een andere valkuil voor de Britse regering is Europa. De Liberaal Democraten zijn zeer voor meer betrokkenheid bij de Europese Unie en in principe zelfs voor een Britse deelname aan de euro. Terwijl er in heel Europa waarschijnlijk geen regeringspartij te vinden is die zo eurosceptisch is als de Britse conservatieve partij.

Voor de eurocrisis moet ook de regering-Cameron een standpunt bepalen. Groot-Brittannië zit dan wel niet in de euro, maar is als EU-lid ook geen buitenstaander. Ook hier moet Cameron een middenweg moeten vinden tussen eurofiele coalitiegenoten en eurosceptische partijgenoten.

Premierwaardig

Clegg heeft het moeilijk in de publieke opinie. Voor links is hij een overloper, voor rechts is hij een hindernis voor de echte conservatieve plannen. Als de druk van beide kanten te groot wordt, bestaat het risico dat de Liberaal Democraten uit het kabinet stappen.

Het zijn voor Cameron lastige tijden. In de Britse pers wordt al gesuggereerd dat Boris Johnson, de flamboyante burgemeester van Londen, misschien wel de volgende premier kan worden.

Cameron zal met daadkracht moeten laten zien dat hij premierwaardig is, zonder dat hij de rechterflank van zijn partij ontevreden maakt of Nick Clegg in de problemen brengt.