Het bekladde naambord van het klooster waar mogelijk Michelle Martin na haar vrijlating haar intrek zal nemen. De eventuele komst van Martin houdt de gemoederen in de buurt flink bezig. Foto: ANP

Sinds een paar dagen patrouilleren agenten met honden rondom het klooster, terwijl schoonmakers proberen om de bekladdingen op muren te verwijderen. En het ergste moet nog komen, als over een paar weken misdadigster Michelle Martin onderdak bij de zusters krijgt.

Het gros van de Belgen vindt het niet alleen een schande dat madame Martin (nu al) vrij komt, maar ook de gastvrijheid van de zusters Clarissen stuit op massaal onbegrip en zelfs verzet. Wat moet een vrouw die twee tieners liet verhongeren in een klooster waar bidden het ritme van dag en nacht bepaalt?

Aandeel

Michelle Martin (52) is de ex-vrouw van Marc Dutroux. Die werd in 2004 veroordeeld tot levenslang en tien jaar internering, vanwege de ontvoering van zes kinderen en tieners; van verkrachting, mishandeling en moord op vier van hen.

Slechts twee kinderen ontsnapten aan de hel, maar leven nog steeds getraumatiseerd door de ervaringen. Michelle Dutroux-Martin kreeg dertig jaar voor haar zowel actieve, als passieve aandeel aan de moordzuchtige ontvoeringspraktijken van haar criminele (inmiddels) ex-man.

Het vonnis stuitte indertijd op veel onbegrip. De straf werd veel te licht bevonden want de vrouw had willens en wetens twee van de ontvoerde meisjes – An Marchal en Eefje Lambrecks, toen achttien en zeventien jaar oud -, in hun kelderkooi aan hun lot overgelaten en letterlijk laten verhongeren.

Ondanks het feit dat haar man – die toen kortstondig voor een andere misdaad gevangen zat – zijn vrouw had opgedragen de meisjes te eten en te drinken te geven. Dat deed ze niet; bang om bij de meisjes te komen.

Vervroegd vrij

Al vier keer eerder vroeg Michelle Martin om vroegtijdige vrijlating omdat ze het grootste deel van haar gevangenisstraf had uitgezeten. Vorig jaar leek haar dat te lukken toen ze terecht kon in een klooster in Noord-Frankrijk.

Maar de zusters daar schrokken van de internationale ophef over hun gastvrijheid en zeiden alsnog nee. De Clarissen in Malonne blijven (vooralsnog) bij hun besluit. ,,Hoe moeilijk de afweging voor ons ook was”, liet de abdis, soeur Christine weten.

De zusters zijn – in tegenstelling tot veel Belgen – bereid haar een tweede kans te geven als aan alle gerechtelijke voorwaarden is voldaan en de kans op herhaling wordt uitgesloten. Het klooster biedt van oudsher crisisopvang voor mensen voor wie in de samenleving geen plaats meer is.

Of nog niet, want de zusters beschouwen het verblijf van madame Martin als tijdelijk. Ze wordt geen non, maar zal haar kost en inwoning moeten verdienen met klusjes; in de keuken, in de tuin, in de huishoudelijke dienst; vier uur per dag, vijf dagen in de week.

Procedurefouten

De Strafuitvoeringsrechtbank van Bergen besliste tot vroegtijdige vrijlating. Maar het OM ging in beroep. Binnen drie weken moet het Hof van Cassatie oordelen of er procedurefouten zijn gemaakt. Als dat zo is gaat de vrijlating niet door.

De vader van An, Paul Marchal, voert al sinds de gruwelijke dood van zijn dochter een ware kruistocht tegen het echtpaar Dutroux, maar ook tegen politie en Justitie. Indertijd is in het onderzoek de ene fout op de andere slordigheid gestapeld. Zo bleven homevideo’s van Dutroux een jaar lang liggen.

Ze werden niet bekeken, omdat er geen videorecorder beschikbaar was. Op die banden bleken opnamen te staan van de keldergevangenis die Dutroux onder zijn huis gebouwd had. 

Demonstratie

Vader Marchal organiseerde in 1996 de vermaarde ‘Witte Mars’ in Brussel met meer dan driehonderdduizend deelnemers. Ook nu broedt hij op een demonstratie met het klooster van de Arme Klaren als middelpunt. Tot nu toe hebben anderen al vier demonstraties aangekondigd, te beginnen vandaag.

De politie is op alles voorbereid. Het klooster werd beklad, er zijn dreigbrieven ontvangen, er is zelfs met brandstichting gedreigd. De vierduizend inwoners van Mallone vinden het maar niks dat de zusters Michelle Martin gaan opvangen. ,,Ons dorp is geen vuilnisbak”, zegt een van hen.

Tegelijkertijd hebben ze geen goed woord over voor het op gang komende ,,toerisme van slecht allooi”, aldus de burgemeester. De zusters kunnen voorlopig niet meer doen dan bidden dat het niet uit de hand gaat lopen.