Bij GroenLinks zaaiden de narcistische en egotrippende Tofik Dibi (r) en Ineke van Gent voortdurend twijfel over het leiderschap van Jolande Sap (l). 

Ze bieden geen houvast, de verkiezingsprogramma's. Het is vooral in-en uitpraten. Er zijn twee uitzonderingen: de PVV en de SP. Voor deze twee partijen ligt de toekomst in het verleden, toen Nederland het (schijnbaar) zelf nog voor het zeggen had.

De sindsdien ontstane internationale vervlechtingen negeren ze grotendeels. We moeten terug naar vroeger. Met dit soort heimwee wordt de eurocrisis natuurlijk niet opgelost.

 PVV en SP vertolken echter wel een standpunt dat herkenbaar is voor veel kiezers. De andere partijen stellen daar geen kloeke opvattingen tegenover. Omdat ze de confrontatie met de PVV en de SP niet aandurven of omdat ze zelf niet weten hoe het moet.

Inhoudelijk gezien wordt het daarom een verkiezingscampagne van niks. Simplismen uitbrakende Wilders en Roemer versus met meel in de mond orerende lijsttrekkers. Het zal de aandacht niet lang vasthouden. Dus worden bijzaken en persoonlijke vetes belangrijk. Dat proces is al aan de gang.

Hillen

Deze week kwam CDA-minister Hans Hillen weer eens langs. In november 2010 verklaarde hij in de Volkskrant dat het CDA met de totstandkoming van het kabinet Rutte-Verhagen-Wilders eindelijk was thuis gekomen. Namelijk op zijn natuurlijke rechts-conservatieve plek in het politieke spectrum.

Dat het zo lang had geduurd was de schuld van (gereformeerde) protestanten zoals Hannie van Leeuwen, die hij de ‘heiligen der laatste dagen’ noemde.
Hillen zat er faliekant naast met zijn taxatie. Het kabinet werd een debacle voor het CDA.

Nu heet het in Elsevier dat de protestanten het CDA beroofd hebben van de katholieke gezelligheid en gemoedelijkheid van de vroegere KVP. Daar ligt volgens Hillen een belangrijke oorzaak van het verval. Hij loopt veertig jaar achter.

Sap

In 1956, toen de Kamer van honderd naar 150 zetels ging, behaalde de KVP er 49. Vervolgens was het alleen maar inleveren geblazen. In 1972 waren er nog 27 zetels over. Daarna ging de KVP op in het CDA. De door Hillen zo verheerlijkte KVP-cultuur had toen zijn tijd al lang en breed gehad.

Met zijn aanval op de (vermeende) protestantse dominantie in het CDA levert Hillen (de protestantse) lijsttrekker Sybrand Buma een lelijke streek. Zoiets gebeurt niet alleen in het CDA.

Al eerder stak het prominente PvdA-Kamerlid Frans Timmermans met een ‘vertrouwelijke’ mail -toegestuurd aan het halve Binnenhof - zijn voorzitter Job Cohen, het vleesgeworden fatsoen, een mes in de rug.

In GroenLinks brak er anarchie uit toen de verkiezingsdatum van 12 september nota bene al was vastgesteld. Bij het sluiten van het Kunduz-en het Lenteakkoord ademde Jolande Sap onafhankelijkheid.

Krabben

Ze oogstte er respect mee, maar niet bij de twee leden van haar fractiebestuur, de narcistische en egotrippende Tofik Dibi en Ineke van Gent. Zij zaaiden voortdurend twijfel over het leiderschap van Sap. Haar partij stond er bij en keek er naar. Voorgangster Halsema hield zich eindeloos op de vlakte. GroenLinks: een mand vol krabben.

Als de politiek inhoudelijk gezien stilstaand water is geworden, duiken de politieke piranha’s op. Beschaafde, weinig charismatische en niet al te succesvolle lijsttrekkers zijn favoriete prooien. Bij Cohen bleef het, in 2010, bij een eenmalig lijsttrekkerschap.

Of het de op 8 september debuterende Buma en Sap beter zal vergaan, staat te bezien.