'Het kwam hier nooit boven de dertig graden' zeggen de mensen in Galilea. Foto Wikicommons 

Hoewel er geen spat uit die wolken zal vallen, blijven de temperaturen nog hoog en gaat het rigoureuze uitdrogen nog met forse schreden voort. Onder de bomen liggen verschroeide bladeren. De door de mens bewaterde vegetatie is weliswaar groen, maar ziet er verweerd uit.

Daarbij nog de stof die constant uit de ‘zandbak’ in het Oosten op ons neerdaalt; het gaat er smoezelig uitzien. Dan nog de wetenschap dat regen pas, in het gunstigste geval, over een maand of drie zal vallen en dan is het weer zo ver dat we dat typische gevoel krijgen van oververhit zijn, zonder verkwikking.

We draaien ons een rad voor de ogen door de airconditioners op volle toeren te laten werken, zodat we ons goed dienen te voelen met onze kunstmatig afgekoelde lijven.

Meedogenloos

De schok die we ons toedienen door ons meedogenloos wederom in die gewatteerde hitte te storten -na de trein, na de supermarkt -wordt meestal niet door het afweersysteem begrepen met als gevolg chronische verkoudheid, gewrichtsklachten en blaasontsteking.

Wij, Hollanders, beginnen er dus niet aan, hoewel steeds meer dorpelingen de verleiding van dat druppelende apparaat niet kunnen weerstaan. Terwijl ik dus meende dat de autochtone bevolking van dit land wel tegen een ‘stootje’ kan.

Maar ik hoor steeds vaker dat de zomertemperaturen in de jeugdjaren aanzienlijk lager waren dan de hedendaagse. "Het kwam hier nooit boven de dertig graden", is een bewering die ik geregeld hier van de mensen hoor.

Dwangmatig

Het uitblijven van regen bij langdurige hoge temperaturen heeft als gevolg dat men bijna dwangmatig het water op gaat zoeken. Het verpozen aan het meer van Tiberias wordt echter steeds minder aantrekkelijk. "Het water is zo warm als urine", is nu een veelgehoorde klacht.

Daarnaast zijn de temperaturen en de onverbiddelijkheid van de zon daar honderden meters onder zeeniveau bijna niet meer te harden. Maar ook hier in de bergen warmt het op, evenals het water uit de kraan. Als ik nu koud water wil tappen kan ik beter de kraan naar heet water switchen, want dat is minder heet dan hetgeen uit de ‘blauwe’ kant stroomt.

Tips over ‘geheime’ bronnen of nieuw ontstane meertjes, zijn dan ook een cadeau op zich. Van de week raakte een kennis niet uitgepraat over de weldadige koelte van een mij onbekend meertje dat niet eens zo ver van mijn woonplaats zich in een steengroeve bevindt, nota bene vlak langs de snelweg van de bergen van ons Hoog Galilea naar de kust.

Bron

Ik kon niet wachten; gelijk de andere ochtend ben ik met de kleinzoons ernaartoe gereden. Van verre zag ik de enorme rode steenhopen oprijzen boven de groene heuvels niet ver van het kruisvaarderslot Qalat Jiddin. Daar aangekomen zagen we wat mensen met badspullen sjouwen tegen een heuvel op.

Snel parkeerden we de auto langs een groene reep waaronder we water hoorden ruisen, de Gaaton-beek. Nee, die was veel te klein om meertje genoemd te worden. Moeizaam beklommen we de steile wand, maar die inspanning werd ruim beloond toen voor ons een adembenemend beeld zich ontvouwde.

In een enorme diepe, wijde kuil, waar de aardkorst voorgoed was weggevreten, stonden wat roestige kranen en transportbanden. Dan de verrassing: in het midden een meertje van donkergroen water, omringd met lichtgroene vegetatie van riet, wonderbomen, vijgen en moerasplanten.

Fontein

Het contrast van kleuren tussen de tinten groen en het rood en bruin van de verscheurde rotsen was enorm. Alsof een bewimperd oog je vanuit de diepte van de aarde aankeek. Ver was ik met deze vergelijking niet van de waarheid af. Acht jaar geleden was men bij het diepgraven ongewild op de laag van het onderaardse water gestoten.

Een fontein van fossiel water was opgespoten en had het diepe gat gevuld. Omdat het water blijft opkomen uit de donkere aardkrochten blijft het koel ook al ligt het daar diep in de groeve te blakeren in de zon.

Een eruptie van leven heeft zich er ontwikkeld op de maagdelijke aarde. Watervogels, waterslangen, talloze soorten libellen, barstensvol met visjes. We konden er niet genoeg van krijgen, van dat zwemmen boven op een waterkolom die diep de aarde ingaat. Steeds opnieuw verkwikte het weer. Toch vreemd, dat we ons zo moe voelden toen we weer thuis waren. Mijn kleinzoontje Rafael zei dat dit kwam van de stoffen die diep uit de aarde kwamen, waar we niet aan waren gewend. Wie weet...

Ruth de Jong-Hotze is therapeut en schrijfster en woont in Peqi’in in Galilea.