Lang geleden hielden de meesters en juffen de resultaten van hun leerlingen bij in een eenvoudige map. Ze schreven alleen op wat van belang was, keken het werk van de kinderen na en gaven zo nu en dan een overhoring.

Het was een eenvoudige en doeltreffende manier om leerlingen te helpen verder te komen. Bovendien hielden ze op die manier tijd genoeg over om de lessen goed voor te bereiden, op ouderbezoek te gaan en om veel aandacht te besteden aan het eigenlijke werk.

Elektronisch dossier

Dat is allemaal verleden tijd. Tegenwoordig moeten alle resultaten vastgelegd worden in uitgebreide elektronische dossiers. De leerkrachten zijn na schooltijd langdurig bezig om heel hun doen en laten en dat van de leerlingen vast te leggen.

Vanaf deze maand kunnen besturen en scholen zelfs de ‘tussentoetsgegevens’ inzien in het Internet Schooldossier (ISD). Het is een gloednieuw systeem van de overheid, want mijn computer kent het woord zelfs nog niet. Het is bedoeld om de ‘ontwikkeling van de school’ in de gaten te houden.

Niemand kan nagaan wie dit soort dingen bedenkt. Ja, de overheid, of misschien de inspectie. Jammer dat we niet precies weten wie dit nieuwe bureaucratische gedrocht bedacht hebben. Dan zou je contact kunnen opnemen en vragen of men wel goed bij het hoofd is. De politieke partijen hebben de mond vol over het terugdringen van zinloze bureaucratie en regelgeving.

Ik hoop van harte dat de nieuwe regering die beloften waar gaat maken. Te beginnen bij de scholen, want onderwijs is geen wedstrijd, waarbij tussentijden van belang zijn. Het is echt veel ingewikkelder.