Koptische christenen protesteren tegen moorden op geloofsgenoten in Egypte. Eigenlijk zou er een soort 'beursnotering' van verlies aan mensenlevens moeten komen. Foto ANP

Zou eenzelfde soort strijd tussen overheid en rijkere klassen enerzijds en een linkse gewapende beweging anderzijds in Nederland hebben gewoed, dan zouden er grofweg tussen de zeventig en negentigduizend doden zijn geweest.

Ik kan me niets bij voorstellen bij een land waar jaar na jaar mensen op zo'n schaal om politieke redenen worden vermoord. Althans, ik kan me daar nu niets meer bij voorstellen. Als tiener en twintiger kon ik dat wel. Dat wil zeggen, ik was toen zelf zo links als groeperingen als de Farc.

Doelstellingen

Toen begreep ik maar al te goed (dacht ik) waarom gewapende strijd soms nodig was. Wat ik toen niet wist, is dat dergelijke gewelddadige tegenbewegingen nooit slagen. Hoe goed hun doelstellingen ook zijn: een einde aan de uitbuiting, corruptie, de privileges van een superrijke bovenlaag, een goed leven voor iedereen, etc. - het loopt altijd op niets uit.

Dat is daadwerkelijk in kaart gebracht. Tweehonderdduizend doden. Als iemand me een maand geleden zou hebben wakker gemaakt en me hebben gevraagd wat een van de bloedigste burgeroorlogen van de laatste vijftig jaar is, zou ik niet op Colombia zijn gekomen.

Notering

Pas nu de Farc en de Columbiaanse regering praten over vrede, komt het getal van de slachtoffers boven drijven. Eigenlijk zou er een soort beursnotering moeten zijn waarop dagelijks af te lezen valt hoeveel politieke moorden er waar zijn gepleegd, hoeveel doden er voor politieke idealen zijn gestorven, hoeveel mensen door politiek gemotiveerde clashes een arm of een been, of beide, zijn kwijtgeraakt.

Syrië plus dertig, Somalië plus x, Tjetsjenië plus y, Nederland 0, België 0, Soedan plus z. De prijs van graan, goud, olie, wordt dagelijks gepubliceerd in kranten en op wegsites. Dat zou met het verlies aan mensenlevens ook moeten. Dat zou meer inzicht geven dan welk journalistiek verhaal dan ook.