Daar kun je je dus lelijk in vergissen, met nare gevolgen. Zo’n vergissing maakte Rutger Castricum van de omroep PowNed aan het begin van dit jaar. Hij kwam bij Kinneging aan de deur, omdat hij diens vrouw wilde spreken.

De professor was er niet van gediend dat deze hondsbrutale televisiemaker van afzeiktelevisie - een beter woord kan ik niet bedenken - op de stoep stond zonder afspraak. Castricum droop af onder meer nadat Kinneging had gevraagd, of hij wel de plomp zag, iets verderop. Een geweldige reactie die vooral navolging verdient.

Vorige week maandag had Kinneging gesproken over de problemen in het onderwijs die volgens hem vooral een gevolg zijn van de Mammoetwet in 1968. Vanaf die tijd is het onderwijs voortdurend in beweging. Vernieuwing na vernieuwing.

Democratisering

Het merkwaardige is, dat al die vernieuwingen niet hebben opgeleverd wat men ervan verwachtte. Integendeel. Basisvorming, studiehuis, het competentiegerichte leren - het betekende mislukking op mislukking.

De diepere oorzaak van al die vernieuwingen is volgens de schrijver de democratisering van het onderwijs. De gedachte dat er eigenlijk geen verschil is tussen degene die onderwijs geeft en degene die onderwijs ontvangt. Daar zit wat in. Natuurlijk is er een groot verschil tussen ‘meester en leerling’. Dat wordt al te vaak vergeten. Democratie is mooi. Niemand zou onze democratische rechtsstaat willen missen.

Echter, de dagelijkse onderwijspraktijk is niet gebaat bij al te veel democratisering. Al helemaal niet van leerlingen. Ook buiten het onderwijs zijn er grenzen aan democratische besluitvorming. Soms is stevig optreden effectiever. Zelfs als het betekent, dat je met camera en al in het water zult worden gegooid. Rutger Castricum is daar nu achter gekomen. Het is bovendien een opsteker voor onze gewichtheffers.