Staatsecretaris Fred Teeven repte naar aanleiding van die laatste dode inbreker van een beroepsrisico. ,,Het is treurig dat er iemand dood is gegaan, maar dat is wel een inbrekersrisico’’, stelt Teeven. En ja hoor, de discussie kwam meteen op gang. Sommige politici vonden dat Teeven zijn mond had moeten houden, omdat het onderzoek nog niet is afgesloten. Anderen - politici en rechtsdeskundigen - gooiden de ‘proportionaliteit’ in de strijd. Als je een inbreker doodschiet, ben je dan niet veel te ver gegaan?

In dezelfde krant stond ook het vreselijke verhaal van Tim van Veen. Hij gaf een inbreker een klap, de inbreker deed aangifte, Van Veen ging de juridische molen in. Pas na twee jaar kwam Van Veen er gemangeld weer uit.

Eigenrichting

Wat de discussie troebel maakt, is dat het begrip ‘eigenrichting’ wordt opgevoerd. Maar als je een inbreker verjaagt, en hem daarbij verwondt, of zelfs doodt, is er dan sprake van ‘eigenrichting’? Wat in de discussie helemaal wordt weggelaten is dat een inbreker ook een verkrachter kan zijn of worden. Of, erger, een moordenaar.

Per week werden gemiddeld vier mensen van het leven beroofd. Althans, dat was zo tot 2006. De laatste jaren gingen de moordcijfers omlaag, naar 150 per jaar. Laten we voor het gemak aannemen dat de helft daarvan vrouwen zijn: 75 per jaar. Tachtig procent van de vrouwen wordt vermoord in eigen huis. Zo‘n 45 per jaar. Meestal door bekenden. Maar er zijn ook een flink aantal vermoord door een inbreker. Voor mannen die in eigen huis door een inbreker zijn vermoord, zal dat cijfer wellicht lager zijn.

Deze cijfers zijn op basis van oude data. Maar dan nog. Tegenover die ene inbreker per jaar die de dood vindt, staan de tientallen slachtoffers van inbrekers die moordenaars blijken te zijn. Dat is de echte, harde realiteit.

Tamarah Benima, rabbijn van Noord-Nederland