Foto KRO

Het is de allereerste keer dat ik mijn stem niet uitbreng. Het voelt vreselijk. Hoe belachelijk ik het ook vind dat je, in principe, maar een keer per vier jaar als kiezer een duit ter grootte van een zandkorrel in het regeringszakje mag gooien, nu blijkt dat ik aan die zandkorrel ben gehecht. Het is mijn zandkorrel, en ik wil graag de illusie in stand houden dat mijn zandkorrel gewicht in de schaal legt. Niet zo maar gewicht heeft, maar van doorslaggevend gewicht is.

Niet dus, dit keer. Terwijl ik zo mijn best heb gedaan om uit de zweverij op een bodem te belanden. Daarbij heb ik elk verkiezingsdebat vermeden. Een paar ingestudeerde one-liners (zoals gevatte opmerkingen tegenwoordig heten) krijg je elke dag onvermijdelijk toch wel mee als je naar de nieuwsberichten luistert.

Daarom worden die gevatte opmerkingen ook uitgedacht door een heel team achter de lijsttrekkers. Zelf kunnen ze helemaal niet zo ad rem en spits reageren. Zelfs echte taalkunstenaars zoals cabaretiers en stand-up comedians zitten maanden aan hun spitsvondigheden te schaven.

Als we kiezen, brengen we dus een stem uit op het meest spitsvondige team achter Roemer, Rutte, Sap, Wilders, Pechtold, Thieme, Haersma Buma, Slob, van der Staaij, Krol. Het verbazingwekkende is dat er nog geen televisie-maker een format (zo heet een formule tegenwoordig) heeft bedacht om de beste politieke tekstschrijvers door een publiek te laten kiezen.

Als dat er eenmaal komt, kan er ook een programmaformat komen om de tekstschrijver te koppelen aan een politieke partij. Een soort Boer zoekt Vrouw, maar dan politiek. Dan weten we tenminste dat ook de Nederlandse politiek, in navolging van de Amerikaanse, een puur televisie-spel is geworden. Alleen het grote geld ontbreekt nog. Maar dat gaat ook komen.

 Tamarah Benima is rabbijn van Noord-Nederland