Ik kan zijn portret met oranje haar en wilde blik dromen. Elke dag is er ander nieuws over hem te melden. Dat hij het plan al aan zijn psychiater had geschreven. Dat hij fanmail krijgt van vrouwen. Wat het psychiatrisch rapport over hem te melden heeft. Hoe hij leefde. Wat zijn vrienden ervan vinden. Wie het heeft voorzien, wie niet. En iedere keer staat diezelfde foto erbij.

Het is hetzelfde patroon als met Anders Breivik. Ook zijn gezicht kan ik dromen. Door de foto van hem, die keer op keer wordt herhaald. Aan die foto’s valt niet te ontkomen.

Ondertussen heb ik van hun slachtoffers geen enkel beeld. Wie waren zij? Wat voor leven leidden zij? Hoe is het met hun broers, zusters, vriendjes, leraren? Hoe is het met hun hond, poes of kleine zusje? De verhalen over hen komen mondjesmaat in de krant.

Alleen bij bijzondere gebeurtenissen - het is een jaar geleden, het is weer Koninginnedag, er is weer een premiere van een ‘gevaarlijke’ film - hoor je soms iets over de slachtoffers. Terwijl het ook anders zou kunnen. Waarom niet steeds als er wordt bericht over Holmes of Breivik een foto van een van hun slachtoffers, met een mini-biografie erbij: dit is Mevrouw A, Mijnheer B, tiener C, kind D. Ze hadden zoveel kinderen. Of, ze hadden een broertje, zusje, waren enig kind. Hun hobby was..., ze deden liefdadigheid voor...

Het hoeft niet veel te zijn. Maar genoeg om je van hen een beeld te vormen. Een minstens zo uitgebreid beeld als van hun moordenaars. Kent u de namen van de zeven mensen die op Koninginnedag in Apeldoorn werden vermoord door Karst V.? Zou u hun gezicht herkennen op een foto? Ik niet. Terwijl ik de moordenaars voor mijn geestesoog kan oproepen. Dat is verkeerd.

Tamarah Benima is rabbijn van Noord-Nederland