Meteen kwam de verdachtmakerij op gang. Vierstroom heeft erg veel winst gemaakt en de voorzitter van het bestuur verdient zeer veel geld: dat geeft te denken. Maar je kunt ook zeggen: bij Vierstroom zijn ze geen Gekke Gerritje.

Ze zien hoe men zijn demente familieleden ‘inlevert’ en er verder niet naar omkijkt. Tenminste, welke andere conclusie moet je trekken uit de argumentatie voor het project? Vierstroom gaat het experiment ook aan om erachter te komen hoe ze moet omgaan met familie die niet willen meewerken. Zegt de woordvoerster van Vierstroom.

Je ziet het voor je. Moeder, vader, man, vrouw, opa, oma, broer of zuster worden eerst nog wel bezocht, maar langzamerhand aan hun lot overgelaten. Ze worden toch goed verzorgd?! Abvakabo/FNV protesteerde onmiddellijk. Zorgen is een vak.

Vak

Ja, inderdaad, zorgen is een vak. Tegenwoordig. Vroeger was iedereen bekwaam in dat vak. Vooral de oudste dochters; niemand vroeg naar hun papieren. Hun beschikbaarheid was vanzelfsprekend. Of de nonnen deden het zorgwerk. Ook bij hen werd niet naar hun papieren gevraagd. Ook hun beschikbaarheid was vanzelfsprekend.

Nu wordt de zorg betaald uit de collectieve verzekeringen. En nu blijkt hoezeer die zorg, die vroeger door familie, nonnen of anderen met vergelijkbare rollen werd gegeven, onbetaalbaar is.

Hoeveel tijd wil Vierstroom eigenlijk dat de familie verplicht naar hun familieleden omkijkt? Vier uur per maand. Dus, een uur per week. Wie zelfs dat als familie niet kan opbrengen, kan de verplichting afkopen. Toegegeven, het is deprimerend om week in, week uit een dement familielid te bezoeken. Sommigen doen het dag in, dag uit. Maar om vier uur van de rond 720 uur die een maand telt om te kijken naar moeder, vader, man, vrouw, opa, oma, broer of zuster, is dat echt te veel gevraagd? Een uur per week? Helemaal niet.

Tamarah Benima rabbijn van Noord-Nederland