Lucassen is inmiddels 79 en verzorgt wekelijks de vespers (op zaterdagavond) en de heilige liturgie (op zondagmorgen). ,,Als diaken mag je de sacramenten niet bedienen, en dat mag ik nu als priester wel. Daardoor kan ik nu vader Nicolaas ondersteunen in deze taken.”

Visser had ,,nooit durven denken” dat hij priester zou worden. Hij sloot zich rond zijn dertigste aan bij de orthodoxe gemeenschap. ,,Het is begonnen met een kaarsje aansteken. Stap voor stap raakte ik meer betrokken.”

Het moment van binnenstappen in de orthodoxe kapel voelde voor Visser ,,als thuiskomen”. Van jongs af aan had hij het geloof meegekregen in een gereformeerde kerk. ,,Ik maakte deze stap niet uit ontevredenheid, maar dit raakte mij meer: de gebeden, de poëzie, de eenvoud van het zingen, de symboliek. In een orthodoxe viering is de hele persoon er bij betrokken.”

Geen voorwaarde

Visser heeft aan de Noordelijke Hogeschool theologie gestudeerd. Daarnaast reist hij ongeveer maandelijks naar Gent voor zijn studie (derde jaar) aan het Theologische Instituut voor Orthodoxie.

Studie is geen voorwaarde om orthodox priester te worden, maar Visser vindt het wel belangrijk. ,,Je moet weten waarover je het hebt. In Rusland zijn drie grote seminaries. In het Westen is de orthodoxe wereld helaas veel kleiner. Wel zijn er grote seminaries in Londen en Parijs. Daarop zijn wij vooral georiënteerd.”

De Russisch-orthodoxen kerken op dit moment in een tot kerk omgebouwde schuur, achter de boerderij van Lucassen, die samen met zijn vrouw de orthodoxe gemeenschap stichtte. De gemeenschap hoort bij het Oecumenisch Patriarchaat van Constantinopel en is licht groeiend. Zo’n 25 mensen zijn er bij betrokken, onder meer Friezen, Groningers, Roemenen en Bulgaren. Vanwege de groei is de gemeenschap op zoek naar een nieuw gebouw in de buurt van Drachten.