Dichteres Inge Lievaart. Foto: RD

Inge is heel oud geworden, 95 jaar. Tot op het laatst was zij geestelijk vitaal, meelevend, sprekend over poëzie, dichtregels, een laatste interview. 
Begeesterd ook door haar roeping om te luisteren naar de Stem, haar tegenover.

EEN STEM ZEI: JIJ

Een stem zei: jij
de jij werd ik
een tegenover

in steeds opnieuw
een heen en weer

een vonk een vuur
niet meer te doven

Lichamelijk verzwakte Inge de laatste jaren steeds meer, maar haar zelfstandigheid heeft zij nooit prijsgegeven. Haar huis in de Duinstraat, vlak bij de zee in Scheveningen, was haar te dierbaar. Haar woonkamer ademde poëzie en overal stonden planten en bloemen: geraniums, tulpen, de christusdoorn. Als haikudichteres leefde Inge met de seizoenen, met het zonlicht, met de bomen, de vogels, met de wind en het water.

Thuisgekomen

Met haar overlijden is een groot dichteres heengegaan en thuisgekomen. In het jaar 2000 verschenen in twee delen haar Verzamelde gedichten. Hierin staan naast haar literaire poëzie de gedichten die zij schreef voor de kerkelijke gemeente, toegankelijke gedichten waarin zij voor velen stem geeft aan het geheim van Gods zoekende liefde. Inge Lievaart schreef ook liedteksten waarvan een aantal zijn opgenomen in het Liedboek voor de kerken, gezang 194, 245 en 360.

In het dagboekje In stilte roep ik tot U (2010) staat een aantal gedichten van Inge. Op de dag na haar overlijden staat het volgende gedicht waarin zij haar dichterschap en haar geloofsverwachting treffend onder woorden brengt:

AL WEL EN NOG NIET

Verlangen verduren
de rekkende spanning van
niet zien en niet tasten
wat het oor al gehoord heeft
en het hart al verstaan:
het nieuwe gekomen
leven dat heel is
van leegte genezen
het dode te boven

dat al wel en nog niet
hoe lang nog...

Het dode te boven... Wij zullen Inge Lievaart missen.

Leendert Torn is werkzaam bij Uitgeverij Kok en was vanaf 1994 de redacteur van Inge Lievaart.