Het idee om hier vast te zitten, er niet uit te kunnen, geeft mij een beklemmend gevoel. Foto ANP

Op het moment dat ik de eerste keer de gevangenis van Leeuwarden binnenstap, ben ik stiekem wel een beetje zenuwachtig. Ik heb geen idee wat ik hier zal aantreffen. Gedachten die door mijn hoofd schieten, zijn: ‘Zouden de mannen erg gevaarlijk zijn? En hoe zullen ze eruit zien? Is er wel genoeg beveiliging?’

Na een strenge controle bij de ingang zet ik mijn eerste stappen in de gevangenis. We lopen langs een pleintje waar de mannen mogen ‘luchten’. Wat me het meest bijblijft is een man die rondjes aan het rennen is op dit kleine pleintje, omringt door hoge muren waarlangs je alleen de lucht kunt zien. Het idee om hier vast te zitten, er niet uit te kunnen, geeft mij een beklemmend gevoel, en ík kan er straks gewoon weer uit lopen. Maar ook de gedachte dat de mannen hier niet voor niets zitten ontglipt me.

Feest

Met Pasen vorig jaar traden we voor het eerst op in de gevangenis. Als muzikale vrienden vanuit verschillende gemeentes slepen we nu eens in de zes weken enkele karren vol apparatuur naar binnen om een feest te maken van de zondagochtenddienst in de gevangenis.

Beetje krom eigenlijk, een feest in de gevangenis?! Maar echt, ik heb het de gedetineerden zelf horen zeggen: ,,Meestal ga ik niet naar de kerk, maar als jullie er zijn is het tenminste een feest!”

Na de dienst mogen we altijd een tijdje met de gevangenen koffiedrinken en met hen praten. Ze kijken vrolijk tijdens deze kostbare momenten. Het overkomt me gewoon, zodra ik een stap naar binnen zet, maakt mijn hart een sprongetje.

Een van de gedetineerden zij eens tegen me: ‘De hele wereld kotst ons uit, maar jullie nemen gewoon de moeite om naar ons toe te komen.’ Jezus zegt het in de zeven werken van barmhartigheid: ‘Ik zat gevangen en jullie kwamen naar mij toe’ (Mattëus 25:36B) en: ‘Ik verzeker jullie: alles wat jullie gedaan hebben voor een van de onaanzienlijksten van mijn broeders of zusters, dat hebben jullie voor mij gedaan’ (Matteüs 25:40).

Dankbaar

Het gekke is: eigenlijk ben ík zelf het meest dankbaar dat ik daar naar binnen mag gaan. Waarom? Omdat dit een van de plekken is waar ik Gods hart mag ervaren. Zijn hart gaat uit naar de plekken die wij als mensen helaas het liefst willen vermijden. Dat liet Jezus zelf zien, met zijn bezoekjes aan hoeren en tollenaars.

Misschien denkt u nu wel: ‘Weet je wel wat die mannen hebben gedaan? Ze zitten daar niet voor niets.’ Dat is ook zo. Ik besef echter ook dat hun leven niet over rozen gegaan zal zijn, voor ze op dit punt zijn beland. En nog belangrijker, denk ik aan de woorden van Jezus, geschreven in het bijbelboek Johannes: ‘Wie van jullie zonder zonde is, laat die als eerste een steen naar haar werpen’. 

Ik hoop dat ik altijd de nederigheid mag hebben en houden die Jezus had.