Wel voor een flink lager loon dan hij vroeger genoot, maar de fabriek is weer open: voor zulke lage lonen dat de USA weer werk aan het terughalen is uit de Derde Wereldlanden.

Wie had zoiets ooit gedacht? Wij hebben nog een lange weg te gaan. Wij zijn nog aan het protesteren tegen de nullijn, terwijl ze in wat ooit het land van melk en honing was al gewend raken aan een min-zoveellijn.

Natuurlijk komt die ontwikkeling ook op ons af. Maar niemand durft dat hardop te zeggen. We leven er in stilte overigens wel naartoe. De pomphouder was deze week blij met mijn bestelling van een volle tank. En achter de luifel zag ik een voetbalveld vol naar een nieuw baasje hunkerende occasions.

Is het onrecht wat de economen en politici ons aandoen, of is het alleen maar ongemak?

Rechten

Het leven als een ongewisse gave is ons ontglipt. Wij hebben rechten. Maar wij hebben ook een spreekwoord dat waar niets is ook de keizer zijn rechten verliest.

Graag of niet: we zullen er aan moeten wennen het te moeten doen met wat er nog wel is, en het treuren over wat er niet meer is wat loslaten.

Deze week had ik bezoek van een gezin dat langs kwam op een tocht van kilometers fietsen door de duinen. Lang geleden dat zoiets bij ons thuis het jaarlijkse uitstapje was. Ze vonden het nog leuk ook. En dat is nieuw. En hoopvol. De schepping is rijk en overvloedig in het doodgewone.