De ouders van deze dopeling hebben echter bewust gekozen hun kind tijdens een normale zondagsdienst te laten dopen. Ze zijn nieuw in de gemeente en willen in deze gemeente thuishoren. De vader heeft protestants-Franse wortels, de moeder komt oorspronkelijk uit Zuid-Amerika. Het kind groeit Frans-, Spaans- en Duitstalig op.

Drie taalgebieden

De kerk zit bomvol, wat mij verwondert, omdat ik nauwelijks bekende gezichten uit de gemeente zie. Ook het doopgezelschap is niet bijzonder groot. Na afloop blijkt er een grote groep toeristen uit Noord-Duitsland te zijn, die deze zondag toevallig is komen binnenlopen. Bijna alle toeristen vragen na afloop van de dienst, of ik uit Nederland kom, omdat mijn accent hun zo bekend voorkomt.

Na de dienst wordt de gemeente uitgenodigd door de doopouders om een glas schuimwijn met hen te drinken. Ik word aangeklampt door een oom die over zijn zakenreizen naar Nederland vertelt, dan door de opa die vertelt, dat hij nog nooit een vrouw heeft zien preken.

En dan duikt opeens een Engelstalige collega op, die mij vragen stelt over de liturgische elementen in mijn kerkdienst. Van schrik komt er geen woord Engels meer uit mij, want ik was al met drie verschillende taalgebieden bezig. Gelukkig valt het per mail ook op te lossen. 

Kindvriendelijk

Een andere doopdienst, een paar weken later. Ik ben in mijn eigen kerk in een wat mindere wijk in Wenen, en mag ook nu een kind dopen tijdens de kerkdienst. De doopouders houden van vrolijke, kindvriendelijke diensten en ook zij willen bewust de gemeente bij de doop hebben.

Ook dit gezin is nieuw in de gemeente. Zij komt uit Zwitserland en heeft protestantse wortels. Hij komt uit Oostenrijk en is een (uitgetreden) katholiek. De kinderen groeien Duits- en Schweizerdeutschtalig op.

Preekje

Vanwege het feit dat ik in deze dienst ook nog Avondmaal vier en alle aanwezige kinderen persoonlijk Gods zegen geef voor het nieuwe (school)jaar, heb ik een drieminutenpreekje voorbereid. Na de dienst is er koffie. Ik klamp diverse ouders met geldproblemen aan, omdat ik geld voor ze heb om het schooljaar wat makkelijker te starten.

Dan komt een stel met drugsproblemen op mij af, dat mij met mijn prachtige preek complimenteert. Zij vertelt, dat ze nog nooit een vrouw heeft zien preken. Waar heb ik dat toch eerder gehoord?

Twee reformierte kerkdiensten in twee heel verschillende werelden - wat spannend is het toch soms in Wenen! 

Marise Boon is predikante in Wenen. Ze schrijft met regelmaat over de verschillen tussen Nederland en Oostenrijk op het terrein van kerk en samenleving.