Een samenleving gebouwd op geven en ontvangen. Foto Wikicommons 

Hij was een van de sprekers en doeners tijdens een tweedaags symposium van de VeerStichting. Dat had als thema Verdwaald in overvloed’. Ik had nog nooit van de VeerStichting gehoord. Maar het jaarlijkse symposium werd al voor de 33e keer gehouden.

Het wordt georganiseerd door een klein team studenten, er doen vijfhonderd mensen aan mee, van wie de helft ouderen die hun sporen in de maatschappij hebben verdiend. De andere 250 zijn studenten, die zich een deelnamersplek kunnen verwerven door het schrijven van een essay over het thema.

Ik kan niet anders zeggen dat er topsprekers waren. Van hen maakte Immers op mij een onuitwisbare indruk. Hij wist met hele simpele middelen aan een zeer gevarieerd publiek uit te leggen hoe ons brein ons altijd maar weer naar meer laat verlangen.

Drijfveren

En hoe we, op basis van die door ons hoofd gestuurde drijfveren, een maatschappij hebben gebouwd die te vaak niet brengt wat ze zou moeten brengen. Daar bleef het niet bij. Hij maakte ook duidelijk dat er een samenleving moet worden gemaakt die gebaseerd is op het ‘hart’. Op de kennis, de stilte, de liefde die in elk van ons te vinden is.

Hij verbindt dat met een project om te geven en te ontvangen. Het lijkt op projecten als de Kringloopwinkels, maar er zitten meer spirituele lagen onder ‘Giving is All we have’. Jeroen Immers gaat ook verder. Hij wil een dorp bouwen dat geheel op geven en ontvangen is gebaseerd.

De vraag is natuurlijk in hoeverre dat mogelijk is zonder zwaar afhankelijk te blijven van de ‘gewone’ economie. De praktijk zal het uitwijzen. Ik ben in ieder geval blij met het visioen van Immers. Een oud visioen, op een oeroude en toch moderne manier vormgegeven.