De Pont Henri IV over de Vienne bij Châtellerault. Foto: Freek van der Veen

Wees wijs, ga niet alleen op reis’, spoort een bekend liedje mensen aan die op reis gaan. Het is goed als je onderweg bent, om niet alleen te gaan. En je gaat ook niet alleen, want er is altijd die Ene die met je meegaat, die er voor jou is en voor je zorgt. Zo voelt het. Onderweg zijn is nooit alleen zijn, want je ontmoet mensen die met je meegaan, mee optrekken, ook op reis zijn op dezelfde weg.

Op zo’n manier onderweg zijn houdt in dat er anderen vóór jou de weg zijn gegaan en anderen na jou zullen komen. Dat verbindt je aan elkaar. Anderen gaan je voor en laten hun sporen na. Je weet dan dat je kunt volgen waar zij waren, wat zij hebben gezien en beleefd. Zij zijn ons voorgegaan. Ze zeggen: kom maar, het was goed om hier te zijn. Je kunt erop vertrouwen dat het goed komt op de weg die velen je zijn voorgegaan.

En natuurlijk zijn er momenten dat je de eenzaamheid bewust zoekt en de stilte op je laat inwerken. Je bent alleen met jezelf en het lijkt dan wel of het leven aan je voorbijtrekt, alsof je er zelf even geen deel aan hebt. Je vraagt je dan af waar je nu bent, wat je doet en hebt bereikt in je leven. Wat is er, als je terugkijkt, van je leven geworden? Je staat stil en kijkt van een afstand toe hoe de mallemolen door blijft draaien.

Pont Henri IV

Aan het einde van deze vierde etappe, in Châtellerault, ontmoeten we reisgenoten met wie we samen de tocht voortzetten. In deze stad is veel dat aan de heilige Jacobus herinnert. Zo noemde men de oude brug over de Vienne (van 1575) de Pont St. Jacques (de Jacobsbrug).

Nu draagt die de naam Pont Henri IV. De pelgrimsroute leidt ons over deze brug, via de Rue St. Jacques (St. Jacobsstraat), naar de kerk van St. Jacobus, uit de 11e en 13e eeuw. In deze kerk tref je een bekend beeld van Jacobus in volle pelgrimsuitrusting.

Inmiddels zitten we op het tweede deel van de St. Jacobsroute. Het eerste eindigde – al eerder – bij de St. Gatienkathedraal in Tours. We bereikten deze kerk lopend via de smalle Loirehangbrug. De kathedraal is gewijd aan de eerste bisschop van Tours, Sint Gatien.

Sint Maarten

Aan de stad is ook de naam van (‘onze’) Sint Maarten verbonden, bij ons bekend van de legende dat hij zijn mantel deelde om een arme te helpen. Nog altijd herdenken velen zijn sterfdag op 11 november als kinderen de deuren langsgaan met hun lampionnen, om na het zingen van een Sint Maarten-liedje beloond te worden met snoep.

Van de kerk van St. Martin zijn enkel nog een paar torens over. De kerk zelf is in 1802 afgebroken. Het graf van St. Maarten bevindt zich nu in een van de nieuwere kerken van Tours. Vanaf de stad Tours volgden we de westelijke pelgrimsroute naar de Pyreneeën, de zogenaamde ‘Via Turonensis’, de weg vanaf Tours.

Tours is zo’n typische verzamelplaats van pelgrims die uit diverse richtingen en wegen hier samenkomen. Vanaf het plein (Place Plumereau) in de binnenstad met zijn vele historische panden, beginnen ook vandaag de pelgrims aan hun etappe naar Poitiers.

Ze gaan dus niet alleen, en ze vertrouwen erop dat het goed komt, uiteindelijk. Dat biedt geen garantie dat er nooit tegenslagen zullen zijn, dat er zich in het geheel geen problemen kunnen voordoen, er nergens obstakels zijn en dat er nooit hindernissen genomen moeten worden. Daarover meer in het volgende verslag.