Het Clarissenklooster. De zusters van het klooster vragen dat er onderscheid wordt gemaakt tussen het onderbrengen van Martin in hun klooster of goedkeuring van haar daden. Foto: ANP

Keurig volgens de justitiële regels kan ze nu vervroegd vrijkomen, als het Hof van Cassatie althans geen procedurefouten constateert. Dan gaat het feest voor madame Martin niet door. Want de intrek in dat zusterklooster moet voor haar een feest zijn; weliswaar opnieuw achter dikke muren en symbolische tralies, maar vrij! En in gezelschap van een dozijn vriendelijke bejaarden in habijt.

Er zal gewerkt moeten worden voor de kost. Maar ach, wat huishoudelijk werk, beetje schoonmaken, de tuin harken en wat onkruid wieden. Wat kun je na ruim zestien cel eigenlijk nog meer wensen?

Meningen

Zoals dat vandaag de dag gebruikelijk is heeft iedereen een mening over de situatie. Het gros van de meningen en reacties komen op hetzelfde neer: madame Martin komt naar het rechtvaardigheidsgevoel van velen te vroeg vrij, Justitie heeft (weer) geen rekening gehouden met de nabestaanden en een Clarissenklooster is toch wel de laatste plaats waar ze terecht mag komen.

Haar advocaten hebben handig ingespeeld op het gemoed van de zusters en die voelden het als een goddelijke plicht om de misdadige verschoppelinge onderdak te geven. Waar zou ze anders heen moeten?

Dat is de cruciale vraag. Het is wel heel erg gemakkelijk om uit angst voor de vijandige buitenwereld in een klooster onder te duiken. Nog afgezien van de vraag of kloosters van contemplatieve ordes wel de geschikte plek zijn om ex-gevangenen te huisvesten.

Onderbrengen

De nonnen hebben - volgens eigen zeggen - lang geaarzeld om Michelle Martin op te vangen. Er is binnen de kloostermuren lang en breed over gediscussieerd, maar uiteindelijk liet moeder-overste weten dat de zusters hebben gemeend de ex-vrouw van Dutroux een tweede kans te geven. Tijdelijk, tot ze zich elders kan vestigen.

De zusters vragen dat er onderscheid wordt gemaakt tussen het onderbrengen van Martin in hun klooster of goedkeuring van haar daden, meldde de Vlaamse krant Het Laatste Nieuws gisteren. Ze ‘keuren de feiten totaal af’, maar vinden ook dat ze hun missie in de steek zouden laten als ze Martin geen onderdak zouden bieden.

Spijt

Het is een dapper besluit van de zusters en natuurlijk zijn kloosters de eeuwen door toevluchtsoord geweest voor vluchtelingen en verschoppelingen, voor boetedoeners en daklozen. Maar madame Michelle is van een andere orde.

Ze zou volgens haar advocaat een ander mens zijn geworden. Maar de ouders en families van de omgekomen meisjes wachten nog steeds op een woord van spijt, op een publiekelijk berouw, op nadere toelichting over het ellendige einde van hun kinderen.

Vervroegde vrijlating is een gunst. Geen automatisme, geen verkregen recht. Het is begrijpelijk dat madame Martin schrik heeft voor de buitenwereld. Dus maar het klooster in. Dus? Bejaarde Clarissen zijn uiteraard vergevingsgezind maar ze hebben geen verstand van begeleiding en reclassering van criminelen.

Geen gesprek

Ze zeggen te beseffen dat de ouders van de slachtoffers toen - en nu weer - door een hel van leed gingen en gaan. Maar desondanks. Een verzoek van de ouders om op hun besluit terug te komen legden de nonnen naast zich neer. En ze wilden ook geen gesprek met de ouders.

Dat is een gemiste kans. Want als de Arme Klaren een kwartiertje naar die ouders zouden hebben geluisterd zouden ze madame Martin acuut laten weten dat ze maar elders onder dak moet zien te geraken. Zoals het hoort. Iemand die vervroegd mag vrijkomen zoekt met advocaten en gespecialiseerde hulpverleners naar een nieuw onderkomen en begin.

De nonnen doen met hun omstreden gastvrijheid niemand een plezier. Behalve dan mevrouw Martin. En dat is op z’n zachtst gezegd de omgekeerde wereld.

Correspondent Frans Wijnands woont in België.