Oneliners smaken als een suikerspin op de kermis: lekker als je erin hapt, maar je mond blijft er leeg bij en wordt alleen kleverig. Foto: ANP

Ons trotse elftal ergens in de steppe verdwaald. Onze fietsers vroegtijdig van de massagetafel naar de operatiekamer gerold. En in Londen wordt gestreden om medailles voor nogal lege tribunes. Die satte Jahre noemen de Duitsers de periode die aan de ramp van ’14-’18 voorafging.

Van de ene kant plotselinge stijging van de welvaart voor iedereen en toch een gevoel ondergronds dat er iets op kantelen stond. We zijn nog op vakantie en hangen rond in het Heinekenhuis. Maar wat daarna? Het valt op dat de naderende verkiezingen gaan over lijsttrekkers, smoeltjes en bekkies.

Maar hebben we voor ons wat voor ideeën er tegenover elkaar in de weegschaal gelegd worden? Weten de lijsttrekkers het zelf wel?

Suikerspin

Oneliners smaken als een suikerspin op de kermis: lekker als je erin hapt, maar je mond blijft er leeg bij en wordt alleen kleverig. De dag na de verkiezingsretoriek kan niemand je vertellen wat nu eigenlijk de inhoud was van de preek voor eigen parochie. Die laatste krijgt overigens de volle laag vanwege haar onverstaanbaarheid voor deze tijd.

Dat is ook een beetje de schuld van God. Wie zijn woord beitelt in graniet wordt overgeslagen in een tijd van Facebook. Ook Jezus’ boodschap heeft van die harde pitten die je in geen opwekkingsdienst tegenkomt. Ook geloven heeft iets waaraan geen relatie ontkomt: iedere partner is een geheim dat heerlijk is, maar dat zich niet zomaar laat ontsluieren.