Deze zal zich gaan bewegen in de buurt van de ingang, neemt de telefoon aan, kan de deur openen, helpt dhr. Krakemik bij het opscheppen van de soep, zegt waar mevr. Zorg woont, vraagt wat u komt doen en behartigt de stapel half geadresseerde post die door de vliegende TNT’er op de balie wordt geworpen.
O ja: de druppel is een plastic dingetje dat wij voor een of ander plaatje moeten houden om er zelf in te kunnen.

De brief waarmee dit wordt aangekondigd staat vol met ‘kwaliteit’ en ‘zorg’ en ‘prijsaanpassing’,en zal door duizenden herkend worden als iets waarvan zij ook al een stapel hebben liggen.

Verdwenen

De communicatie met anderen door gewoon een deur open te doen en iemand aan te klampen of door een mededeling met krijt geschreven op een schoolbord of door Jezus bij zijn mantel te grijpen, is toch wel geheel verdwenen. De enige die nog geen pasjes uitdeelt is God onderhand. Die laat zich altijd en overal aanspreken.

Het heet communicatie, maar al dat verkeer via zorgloketten, formulieren en bliepjes bergt toch minstens evenveel vervreemding in zich: een moderne Babylonische spraakverwarring?

De receptioniste die mij de druppel toediende zei dat ,,het zo besloten”  was. Het lijkt de paus wel, al weet je van hem nog hoe hij heet. De vage collectieven die dit soort dingen besluiten zitten achter steeds dikkere gordijnen, anoniem.

Arme gastvrouw/heer die heel wat te wachten staat.