Marianne Vos wint Olympisch goud. Anders dan bij de Nederlandse Olympiërs ontbreekt het bij de lijsttrekkers aan gouden uitschieters. Foto ANP

Die voldeden wél aan de verwachtingen. Afgezien van wat er bij het herenhockey nog in het vat zit, waren er op de individuele nummers vijf gouden uitschieters. Marianne Vos, Ranomi Kromowidjojo (twee maal), Dorian van Rijsselberghe en Epke Zonderland. Sterke persoonlijkheden. Geen meel in de mond. Durf in het lijf. Naturel. Plattelanders (Meeuwen, Sauwerd, Texel, Lemmer/Heerenveen).

Verkiezingscampagne

Nu staan er nog vier weken verkiezingscampagne te wachten. Een strijd tussen lijsttrekkers. In de topsport is de eigen prestatie doorslaggevend. In de politiek ligt het gecompliceerder. Dan is bijvoorbeeld framing ook essentieel. Dat is zó communiceren dat je in de beeldvorming er zelf goed uitspringt en dat de tegenstander in een onaangenaam hokje wordt geduwd. Framing is van alle tijden.

Zeventig jaar geleden werd de oorlog tegen Indonesië door de Nederlandse regering neergezet als enkele ‘politionele acties’. Het wekte de indruk dat het slechts ging om een relatief onschuldig openbare orde probleem.

Nadat op initiatief van ChristenUnie, D66 en GroenLinks afgelopen mei het Lenteakkoord tot stand kwam verklaarde Diederik Samsom dat GroenLinks ‘onder hem was doorgekropen’. Een woordkeuze die associaties opriep met ongedierte.

Tweestrijd

Roemer en Rutte framen de verkiezingscampagne als een titanenstrijd tussen SP en VVD. Welke van de twee wordt de grootste partij? Wordt Roemer of Rutte de volgende premier? Van zo’n geframede wedstrijd lusten media en opiniepeilers wel pap. Er gaat een sterke zuigkracht van uit. Andere partijen zijn het haasje. Ook dit gebeurt niet voor het eerst.

Het CDA en PvdA hebben al vaak electoraal profijt gehad van een tweestrijd tussen hun partijen. Veel potentiële VVD’ers stemden CDA om te voorkomen dat de PvdA-lijsttrekker premier zou worden. Bij de laatste Kamerverkiezingen in 2010 liep deze framing uit op een fiasco. De houdbaarheidsdatum van partijleider Balkenende was verstreken. Hij was gaan meedeinen met het neoliberalisme. Het CDA was een VVD-light geworden. Tegen de afbladdering van Balkenende was geen kruid gewassen. Rutte kon in het gat springen. Voor het eerst ontstond er daardoor een machtsstrijd tussen VVD en PvdA. Het CDA halveerde en werd de vierde partij van het land.

Neoliberale simplismen

Nu lijkt na het CDA ook de PvdA zijn bevoorrechte positie kwijt te raken. Ook in dit geval is ideologisch stilstaand water de echte oorzaak. Net als het CDA verweerde de PvdA zich onvoldoende tegen de neoliberale simplismen. In dit geval sprong Roemer in het gat.

Op rechts nam de VVD het machtsstokje over van het CDA, op links lijkt de SP de PvdA te gaan aftroeven. Het CDA legt zich neer bij de veranderde omstandigheden, de PvdA richtte nog wat vuurpijlen op Roemer. Hij zou over het hoofd zien dat geld eerst verdiend moet worden voordat het kan worden uitgegeven. Precies wat de VVD de PvdA altijd verweet. Roemer reageerde superieur: we moeten niet ruziën op links maar een eind maken aan de politieke barbarij van Rutte.

Of de favorieten Roemer en Rutte echte toppers zijn? Roemer moet nog maar bewijzen dat hij qua dossierkennis en alertheid op de been blijft in debatten op het scherpst van de snede. Rutte - zie ook Elsevier van vorige week - wisselt net zo gemakkelijk van standpunt als een kameleon van kleur. Hij staat nergens voor.

Bij de lijsttrekkers geen gouden uitschieters. Omdat naturelle plattelanders ontbreken?