Ik heb net een schnitzel besteld

Even stilstaan
Gabriël Anthonio

Sinds kort rijd ik 100 procent elektrisch en dat betekent dat ik geregeld onderweg even moet opladen. Dan neem ik een kop koffie en wat erbij. Als ik aan het einde van de dag moet laden gebruik ik ook een maaltijd, meestal in een wegrestaurant. Terwijl ik duurzaam en groener rijd, moet ik op mijn gewicht letten. Ieder voordeel heeft zo zijn nadeel.

Terwijl ik mijn auto aan de lader hang, loop ik naar het wegrestaurant ergens in de polder langs de snelweg. Voor mij loopt een jonge dame schaars gekleed en gehaast richting de eetgelegenheid. Aan het loopje, kleding en onrustig om zich heen kijken, denk ik meteen aan de doelgroep waar ik voor werk in de verslavingszorg.

In het restaurant gaat ze eerst richting toilet en neemt daarna een tafel vlak bij me. Ze is druk in de weer met haar mobieltje. Ik schat haar op ongeveer dertig jaar. Haar zwarte, dunne vlasharen hangen net op haar schouders. Haar huid is grauw en zit vol pukkels, littekens en krabwondjes. Mijn diagnose wordt hiermee versterkt. Coke, speed of een combinatie van verslavingen?

Een uur

Dan komt er een wat oudere, grijzende man aan tafel. Ze geven elkaar een hand. Ze spreekt Nederlands met een Spaans accent. Hij vraagt of ze wil eten. „Nee, we hebben een uur!” Ze wijst op haar horloge.

Dan vraagt de man aan de ober of de kamer is geregeld. De manager komt even aan de tafel. Hij kent de grijze man kennelijk en zegt dat zijn kamertje is geregeld. Hij vraagt nogmaals aan de dame of ze niet wil eten. „Nee, ik heb het gezegd, een uur niet langer!”

Afspraak

De vrouw loopt van tafel om te bellen. Dan wordt ook de man gebeld, ik vermoed door zijn vrouw. „Ik, eh…nee….eh, kom nog niet thuis. Ik heb het zo druk. Ik heb net een grote schnitzel besteld. Ik heb veel werk te doen. Kom vanavond later thuis.” De man loopt van tafel en neemt de jonge dame bij de arm die inmiddels ook klaar is met haar telefoon.

Ik ben er even stil van. Heb ik het goed gezien en gehoord? Een man die onderweg een afspraak heeft met een vrouw die vermoedelijk verslaafd is, voor betaalde seks. Een kamertje bij een wegrestaurant wordt hiervoor gebruikt. En als zijn vrouw belt, liegt hij dat hij een schnitzel heeft besteld? Of hangen er hier ergens camera’s om te kijken hoe het publiek reageert? Meerdere gasten konden immers dit tafereel volgen.

Terwijl ik mijn fish and chips nuttig gaat een andere, wat oudere man aan diezelfde tafel zitten. Hij bestelt een schnitzel. Ik schiet in de lach. Hij kijkt me uitnodigend aan. Ik zeg dat ik het niet kan uitleggen, maar dat er iemand voor hem zei dat hij ook een schnitzel had besteld.

Ondertussen zie ik de vrouw het restaurant weer uit lopen richting een van de vrachtwagens op het parkeerterrein. De man is aan het bellen en vertrekt eveneens.

Afgeleid

Het eten smaakt me niet meer. Ik voel me naar, ben afgeleid. Ik moet denken aan de vrouw die belde en die met een leugen werd afgescheept: ‘Ik heb net een schnitzel besteld.’ En ondertussen doe je heel andere dingen.

Misschien leest de bewuste man of zijn partner dit artikel. Ik hoop dat hij dan overweegt om duurzamer te gaan leven.

Gabriël Anthonio is bestuurder bij Verslavingszorg Noord Nederland en bijzonder hoogleraar aan de RUG.