Evelien Wolting is voorzichtig begonnen met leren te lopen op water

Lodewijk Born

Wat overkomt je als je voor het eerst naar de kerk gaat? Of de kerk herontdekt na een lange periode van afwezigheid in je leven. Het Goede Leven portretteert ‘nieuwkomers’ in de kerk: Evelien Wolting (55) uit Leeuwarden.

Wie bij Evelien Wolting thuiskomt, kan het niet laten eerst even rond te kijken op deze bijzondere plek: de woonboot waar ze sinds kort woont met haar man Anton en de twee honden Roza en Salto. ,,Je moet eerst hier even staan”, zegt Evelien, terwijl ze in de stuurhut het grote houten wiel aanwijst. Ook al varen ze er vrijwel niet mee, de mogelijkheid om het stuur even vast te kunnen houden of wat te rommelen in de machinekamer, geeft Evelien en Anton een bijzonder gevoel. ,,We hebben de boot hier wel heen gevaren. We hadden eerst een voorlopige ligplaats aan de Oostergrachtswal, nu liggen we aan de Emmakade.”

Het stuur in handen houden, regie over je leven hebben, dat past bij Evelien. Ze is een bezig en vrolijk iemand. ,,Ik was de eerste secretaresse van ondernemer Henny van der Most. Wat heb ik daar een bijzondere tijd gehad”, vertelt ze lachend. Voor anderen klaarstaan is haar levenshouding. ,,Het leven bestaat voor mij uit het doorgeven van liefde.” Overal in het schip hangen spreuken die met positiviteit te maken hebben. Op de onderzetter voor mijn koffiebeker staat ‘Waar liefde is = leven’.

Je hebt niet het gevoel dat je tegenover iemand zit die twee jaar geleden geestelijk en fysiek zó diep in de put zat dat ze nog maar één uitweg zag: de roep naar Boven.

Huilen om FC Emmen

Maar eerst terug naar het begin van het levensavontuur van Evelien. ,,Ik heb geboren en getogen in het Drentse Dalen. Een dorpje met zo’n vierduizend inwoners. Ik heb ook nog een tijdje in Hijken bij Beilen, en acht maanden in Leerdam gewoond. Maar in het Westen voelde ik me helemaal niet thuis, kreeg last van heimwee. Ik ben een echte noordeling en hou van dit deel van het land. Ook van het Oosten trouwens. Toen FC Twente degradeerde heb ik wel eventjes gehuild, maar toen FC Emmen promoveerde óók. Wat een vreugde!”

,,Ik kom uit een ongelovig gezin. Mijn moeder was dan wel Nederlands-hervormd van huis uit maar ik heb haar nooit iets aan ‘het geloof’ zien doen. Mijn vader had helemaal niks met een kerk. Ik ging naar de openbare school in het dorp. Ik kwam in Dalen alleen in de hervormde kerk met Kerst en voor concerten.” De ervaringen die Evelien met de kerk had waren negatief. ,,Ik ervoer de kerk vooral als iets heel statigs. Een instituut waar je niks mocht. Ik zag niet dat christenen echt blij waren met hun geloof.”

Haar man Anton, die katholiek is opgevoed, had het geloof ook achter zich gelaten. Geloof en God speelden geen enkele rol in hun leven. Religie en spiritualiteit, ja dat wel. Boeddhabeelden staan er nog altijd in het interieur. En er was dat familiebijbeltje dat ze in 2004 kreeg bij het overlijden van haar moeder. ,,Het lag wel op een zichtbare plek, maar ik durfde er niet in te lezen.”

Ziekte

Tot er in november 2016 een gebeurtenis was die haar leven veranderde. ,,Ik had, om het kort samen te vatten, te kampen met heel veel ziekte achtereen. Onder meer heupklachten, en er werd – in een vroeg stadium – baarmoederhalskanker bij me geconstateerd. Het herstel zat totaal niet mee. Wat was ik moe, moedeloos. Ik lag op bed triest te zijn. Het was op.”

Nog nooit had ze in haar leven gebeden, tot dat moment: ,,Ik riep het uit. ‘God, ik weet niet eens hoe ik U moet aanspreken maar ik kán niet meer. Ik kán het niet meer alleen. Wilt U me helpen?” En toen gebeurde het. ,,Ik kreeg antwoord: ‘Ik was er altijd al. Ik zal je helpen. Ik ben er voor je.” Ik wist zeker dat dat God was, het was net of er iemand een arm om mijn schouder legde.”

Ze is op dat moment alleen thuis, in Dalen. Haar man is aan het werk in Leeuwarden. ,,Ja, en toen kwam Anton thuis en moest ik het hem vertellen… Hoe hij reageerde? Altijd heeft hij mij gesteund in de dingen die ik deed en hij zei: ‘Als dit de weg is die je denkt te moeten gaan, dan steun ik jou daar in.’”

Wat hij toen nog niet wist was dat het óók betekende dat hij zelf weer naar de kerk ‘moest’ gaan. Alleen gaan, dat durfde Evelien niet. ,,Ik had iets meegemaakt en wilde dat een vervolg geven. Ik had het er met een vriendin over die christen is en die nodigde me uit om naar een dienst van de Vrije Baptistengemeente Emmen te gaan. Met Kerst. Ik vond dat zelf wel prettig want dan kon ik nog mooi wat anoniem blijven. Uiteindelijk gingen we met vijftien mensen van wie ik alleen Anton en mijn vriendin kende. Maar het bijzondere was dat er zo’n sfeer van onderlinge liefde hing.”

Baby op het aankleedkussen

Vanaf januari vorig jaar ging het echtpaar vaker naar de diensten van die evangelische gemeente in Emmen. ,,Ik voelde me heel jong in het christen-zijn. Letterlijk een baby op het aankleedkussen. Want wat wist ik van geloven, van de Bijbel? Alles was nieuw! Wat me misschien wel het meest raakte is dat ik me gedragen voelde door God. Ik hóefde het ook allemaal nog niet te weten. Met een zekere naïviteit begon ik aan wat ik mijn nieuwe leven, mijn avontuur met God noem.”

Dat was voor de omgeving soms wel even wennen. ,,Ik wilde heel graag vertellen wat me was overkomen. Dat delen met anderen. We bezochten vrienden die niet gelovig waren en dan kwamen we soms direct na kerktijd. Tuurlijk vertelden we dan vol enthousiasme over de dienst in de VBE die we net hadden meegemaakt. Maar je merkte: het gesprek valt stil. Het was voor hen nieuw om mij zo te zien, en ja ik denk dat het dan lastig kan zijn om daarop te reageren. Maar ik weet zeker dat ze zien: Evelien is veranderd.”

Was ze christen? ,,Toen iemand ons dat vorig jaar in Emmen op de man af vroeg, durfde ik geen ja te zeggen. Ik vond eigenlijk dat ik die kwalificatie nog niet ‘verdiende’. Als iemand het nu vraagt zeg ik volmondig: ja!”

Groeiproces

Dat is een groeiproces van Godsvertrouwen dat mede beïnvloed is door gebeurtenissen van het afgelopen jaar. Haar man Anton kwam in een burn-out terecht. ,,We waren lange, eenzame maanden gevangen in het zware, logge net van zijn burn-out.’’ Een tijd waarin het vaak langer donker dan licht leek op een dag. God ging met hen beiden aan het werk. ,,Ik werd vrijwel pijnvrij van mijn heupklachten en ook Anton vond langzaam een nieuwe weg om weer in zijn werk terug te keren.’’ In Dalen hadden ze toen nog een huis. ,,We hadden een bungalow, helemaal klaar en verbouwd. Maar ik merkte ook dat het voor Anton beter zou zijn als hij dichter bij zijn werk zou kunnen wonen en niet iedere dag 2,5 uur in de auto hoefde te zitten.”

Ze heeft terugkijkend het gevoel dat God hen vroeg om een nieuwe weg in te slaan. ,,Ik weg uit Dalen? Nooit! Ik had mijn hele sociale leven en vriendengroep daar. Ik gaf zelfs een eigen maandblad uit in het dorp, De Daler Lelie met duizend donateurs. Iedereen kende mij daar. Maar op een of andere wijze durfden we in Godsvertrouwen deze stap te zetten.”

Zon & Maan

Half februari dit jaar volgde de verhuizing naar Leeuwarden. ,,We maakten direct onze droom waar: ooit wilden we graag namelijk op een schip wonen en nu kwam die kans voorbij.”

Zon & Maan heet het schip uit het bouwjaar 1927. ,,Het past wel bij de levensfase waarin we nu zitten. Er is volop deining. Soms letterlijk hier aan boord”, zegt ze met een glimlach. ,,En er is hier altijd reuring om je heen in de stad. Soms zijn het wel heel veel prikkels tegelijk als je van een rustig Drents dorp komt. Maar we genieten vooral van deze heerlijke plek en de nieuwe start.” Ze hoopt nu nog op een uitdagende baan waarin ze haar talenten kwijt kan.

Een kerkelijk thuis heeft het echtpaar inmiddels al gevonden. Ze kerken in de evangelische gemeente de Salvator in Leeuwarden waar ze direct een gevoel van welkom ervoeren. ,,Ik ben in juni aspirant-lid geworden. Mijn eerste lidmaatschap van een kerk ooit. Ik ben niet gedoopt als kind, dus alles is wat dit betreft nieuw. Anton is nog niet zo ver. Hij wil daar wat langer de tijd voor nemen. Aan dopen denk ik ook helemaal nog niet. We nemen geen overhaaste beslissingen. Is ook nergens voor nodig. Het mooie van een kerkgemeenschap is, merk ik, dat je snel mensen leert kennen in een nieuwe omgeving. Anton heeft al meegeholpen met het verven van de toren. Samen hebben we ook deelgenomen aan een vrijwilligers-actie.”

Vertrouwen op God

Ze zegt dat ze inmiddels ook de algemene weerstand die er tegen het geloof en christenen is, heeft ervaren. ,,Maar ik kan het ook begrijpen omdat ik lang aan de andere kant heb gestaan. Het belangrijkste is om niet te oordelen. Ik geloof in God en wil nu Jezus volgen, maar wie ben ik om dat van een ander te verlangen? Ik weet dat Hij ook anderen blijft roepen. Durf je hart daar voor te openen! Lopen op het water, is ons favoriete lied wat we regelmatig zingen in de kerk. Daar is het mee begonnen. Figuurlijk door uit de boot te stappen, met een knipoog letterlijk door op een schip te gaan wonen. Door durven te vertrouwen op God. 1 Korintiërs 13 zegt het: ‘Dit is waar het om gaat: geloof, hoop, liefde. Dat moet steeds het belangrijkste in ons leven zijn. Die liefde wil ik doorgeven. Ik deed dat al, maar nu vanuit mijn christen-zijn.”