Verschillen tussen afkomst, geloof of nationaliteit vallen weg bij verdriet

Henry Schutte

Het Verenigd Koninkrijk is een land in chaos. Elke week, elke dag, gebeurt er wel iets. De ene ramp volgt op de andere en het land is van slag. Iets dat iedereen treft op vergelijkbare wijze.

Soms vraag je je af wat je moet schrijven in een column. Maar er zijn ook momenten dat er gewoon teveel gebeurt. Engeland lijkt misschien een land zoals elk ander West-Europees land, minder dan een uur vliegen van Nederland. Ze betalen dan in een andere valuta, rijden aan de andere kant van de weg en het is er wat heuvelachtiger, maar verder lijkt het een redelijk vergelijkbaar land. Niets is minder waar op dit moment.

Verdeeld

Verdeeldheid door het brexit-referendum, een premier die als gevolg daarvan aftreedt, en een nieuwe premier die iedereen verrast door verkiezingen uit te schrijven om nog grotere meerderheid in het parlement te krijgen. In plaats van Strong and Stable, sterk en stabiel, krijgen we een coalitieparlement met een (ultra-) conservatieve partij uit Noord-Ierland, wat het ‘Good Friday Agreement’ mogelijk in gevaar brengt. Dat is het akkoord dat op Goede Vrijdag 1998 ondertekend werd door het Verenigd Koninkrijk en Noord-Ierland, destijds een belangrijke stap in het vredesproces.

Alsof dit allemaal nog niet genoeg ellende en verdeeldheid brengt, werden we geconfronteerd met drie terroristische aanslagen. Twee in Londen, waar werd ingereden en -gestoken op argeloze toeristen en een zelfmoord bomaanslag in Manchester bij een popconcert waar 22 onschuldige kinderen omkwamen. Alsof dat nog niet genoeg was, reed in Londen gisternacht een bestelbus in op moskeegangers.

Het land is niet alleen in rouw, de mensen zijn bang en boos en sommigen mensen zoeken een zondebok. De aanslagen werden gepleegd door geradicaliseerde extremisten, geïnspireerd door Islamitische Staat (IS). Al enige tijd worden mensen opgeroepen om alert te zijn en te melden als ze een verdachte situatie zien of denken te zien. Ook wordt gevraagd mensen bij de politie aan te geven die radicale ideeën hebben of van wie ze vermoeden die dat ze een gevaar vormen voor de democratie.

Onschuldig

Nu wonen wij in het meest noordelijke stadje van Engeland. Berwick-upon-Tweed, een border town, met zo’n 8000 inwoners. Geen wereldstad zoals Londen of Manchester. Ver weg van alle spanningen in het zuiden. Normaal gesproken maken wij ons hier alleen druk over zeemeeuwen die illegaal door de plaatselijke bevolking worden afgeschoten omdat ze overlast bezorgen.

Op de avond van het concert van One Love ter nagedachtenis van de slachtoffers van de aanslag in Manchester verscheen er een filmpje op sociale media van drie moslimmannen die schijnbaar erg enthousiast waren over iets dat gebeurd was in Parijs en London. Ze riepen daarbij teksten in het Arabisch. Op elk ander moment zou niemand hier aandacht aan besteden, maar op de dag dat het hele land de slachtoffers van alweer een aanslag herdacht, sloeg de paniek en woede toe. Een van de mannen bleek een inwoner van Berwick te zijn. Er volgde een aangifte bij de politie, er werd melding gedaan bij de ‘terroristische hotline’ en op Facebook werd de man, met naam en toenaam, genoemd als IS-sympathisant. De man werd opgepakt en de politie begon een onderzoek.

Een aantal mensen ging nog een stapje verder en speelde voor eigen rechter. De ramen van zijn restaurant werden ingegooid en de muur werd beklad met de tekst ‘IS TERRORIST’. Na iets meer dan een week bleek uit onderzoek dat de man niet langer verdacht werd en dat, nadat de beelden bestudeerd waren, er geen aanleiding was voor nader onderzoek. Het filmpje op de sociale media bleek een oud filmpje te zijn. Een stel voetbalvrienden die commentaar gaven op de verrichtingen van hun nationale elftal en welk land er hierna aan de beurt was om verslagen te worden. Niets meer dan mannen die over voetbal praten.

Verbroedering

En dan was er afgelopen week de verwoestende brand in Grenfell Tower in Londen. Alsof het land nog niet genoeg ellende te verwerken had gekregen. Verschrikkelijke beelden en verhalen van overlevenden, terwijl het dodental maar blijft stijgen. Dit keer geen aanslag door terroristen, maar een bouwonderneming die het niet zo nauw nam met de voorschriften.

Wat de afgelopen weken ons geleerd hebben, is dat er geen verschil is tussen afkomst, geloof of nationaliteit als het op verdriet aankomt. En dat mensen soms in paniek kunnen raken en andere mensen ten onrechte kunnen beschuldigen, maar dat geloof in een God troost brengt. Dat geloof niet alleen voor verdeelheid kan zorgen, maar ook voor verbroedering. De brand in Londen liet ons zien dat er op momenten zijn waarin het geloof in God troost geeft. Ongeacht welke naam we aan deze God geven.

Henry Schutte werkt samen met zijn vrouw Nora als Pioneer Youth Worker voor drie kerkelijke gemeenten in het noordoosten van Engeland.